"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Ομαδικός τάφος από τη Δικτατορία του Φράνκο


Ο ιατροδικαστικός ανθρωπολόγος Φερνάνδο Σερούλια από το 2010 διεξάγει έρευνες σε έναν από τους μεγαλύτερους ομαδικούς τάφους θυμάτων του Φρανκισμού στην Λα Πεδράχα ανακάλυψε πως μέσα στον σωρό των οστών των δολοφονημένων δημοκρατικών, 45 εγκέφαλοι εξακολουθούσαν να διατηρούνται σε ανεξήγητα καλή κατάσταση, και το κυριότερο εύρημα, διασωζόταν και μία καρδιά, που είχε πάψει να χτυπά από το μακρινό κι οδυνηρό έτος του 1936.  

 «Όταν έφθασα στην τάφρο έμεινα εμβρόντητος. Ασκώ την ιατροδικαστική επί 30 χρόνια και ποτέ στη ζωή μου δεν είδα κάτι παρόμοιο», αναφέρει σε δηλώσεις του ο Σερούλια, που εργάζεται στο Ίδρυμα Ιατροδικαστικής της Γαλικίας. 

Σε εκείνον τον μαζικό τάφο, οι εθνικιστές κι ακροδεξιοί πραξικοπηματίες από τον Ιούλιο έως τον Νοέμβριο του 1936 στοίβαζαν στα κρυφά συνολικά 104 πτώματα εκτελεσμένων. Κι άλλα 36 ανακαλύφθηκαν σε γειτονική τάφρο. 

Τα θύματα ήταν δημοκρατικοί που είχαν συλλάβει οι Φρανκιστές από τα γειτονικά χωριά της Μπριβιέσα, Μιράνδα ντελ Έβρο και Σαν Ντομίνγο ντε λα Καλθάδα. Τους οδηγούσαν στα κρυφά κολαστήρια και από κάποια μέρα τους φόρτωναν στα καμιόνια προς το βουνό, όπου κι εκτελούνταν δίνοντας τους συχνά την χαριστική βολή στο κεφάλι.   

Μετά 80 χρόνια, 45 εγκέφαλοι και μία καρδιά από τους εκτελεσμένους, διατηρούνται ανεξήγητα σε καλή κατάσταση καταμαρτυρώντας τις φρικαλεότητες, στις οποίες οδήγησε ένας εμφύλιος. «Μεταξύ τους υπάρχουν και δύο εγκέφαλοι όπου υπάρχει ακόμη η βολίδα από τη σφαίρα της χαριστικής βολής», τονίζει στην El Pais ο ιατροδικαστής Φρανθίσκο Ετσεβερία, προσθέτοντας πως «είναι οι μοναδικές γνωστές περιπτώσεις». 

Ο λόγος που διατηρήθηκαν τα όργανα σε καλή κατάσταση έχει επιστημονική εξήγηση. Όπως τονίζει ο Σερούλια, ο τάφος είχε σκαφθεί σε αργιλώδες, εξαιρετικά υδατοστεγές και οξύτατο έδαφος. Εκείνο τα καλοκαίρι του '36 ήταν ιδιαίτερα κρύο και βροχερό. Τα περισσότερα από τα θύματα είχαν εκτελεσθεί με μία σφαίρα στον αυχένα, επιτρέποντας έτσι στο νερό της βροχής να εισέλθει στην κρανιακή κοιλότητα.   

Το νερό έχει την ιδιότητα να αποτρέπει την ανάπτυξη μικροβίων που δημιουργούν σήψη και οι λιπαροί εγκέφαλοι σαπωνοποιήθηκαν, προσθέτει ο Σερούλια που έχει δημοσιεύσει τα ευρήματά του στην έγκυρη περιοδική έκδοση Science and Justice.   Οι εγκέφαλοι αυτοί, που σήμερα συντηρούνται στα ψυγεία του Νοσοκομείου του Βερίν, είναι η μεγαλύτερη γνωστή συλλογή σαπωνοποιημένων εγκεφάλων. Το μέγεθός τους είναι το ένα έκτο της κανονικής διάπλασης ενός εγκεφάλου, που εν ζωή ζυγίζει ενάμιση κιλό, ενώ τώρα έχουν το μέγεθος ενός μήλου. Ωστόσο, ο κύριος της διατηρημένης καρδιάς δεν έχει γίνει ακόμη γνωστό ποιος είναι. 

Ο Ραφαέλ Μαρτίνεθ Μόρο, εργολάβος δημοσίων έργων ήταν ένας από τους εκτελεσμένους και θαμμένους στην Λα Πεδράχα. Τον εκτέλεσαν στις 3 Οκτωβρίου 1936 και το μοναδικό του έγκλημα ήταν πως είχε εκλεγεί πρόεδρος του Σοσιαλιστικού Ομίλου της Μπριβιέσκα, ένα χωριό που τότε αριθμούσε 3.500 κατοίκους. Η δική του είναι μία από τις μόλις 15 σορούς που έως τώρα έχει γίνει κατορθωτό να ταυτοποιηθούν μέσω του DNA. Ο γιος του Ραφαέλ Μαρτίνεθ Μαρτίνεθ ήταν μόλις 14 ετών όταν σκότωσαν τον πατέρα του και '90 όταν ανέσυραν τη σορό του μαζί με δεκάδες άλλες. 

"Είναι αναξιοπρεπές να σου λέει κάποιος πως πρέπει να ξεχάσεις ότι σου σκότωσαν τον πατέρα, όπως μας πρότεινε ο (Ισπανός πρωθυπουργός) Μαριάνο Ραχόι", τονίζει στην Εl Pais ο Μιγέλ Άνχελ Μαρτίνεθ Μοβίγια, εγγονός του Μαρτίνεθ Μόρα κι εκπρόσωπος του Ομίλου Συγγενών Εκτελεσθέντων στα όρη Πεδράχα.   

Ο ίδιος θυμάται πως οι ερευνητές λίγο λίγο ανέσυραν από τον ομαδικό τάφο προσωπικά αντικείμενα ανακατεμμένα με διάσπαρτα κόκκαλα: χρυσά δόντια, γυαλιά, σακκάκια, κάποια πορτοφόλια και ξαφνικά, εμφανίσθηκε ο πρώτος εγκέφαλος. «Αυτές ήταν πολύ συγκλονιστικές στιγμές για όλους τους συγγενείς που βρισκόμασταν εκεί», αφηγείται.   

Ο Σερούλια υπενθυμίζει πως ο εισηγητής του ΟΗΕ Πάβλο ντε Γκριέφ είχε προτρέψει τον Ραχόι να καταργήσει τον Νόμο περί Αμνηστίας του 1977 και να επιτρέψει την έναρξη ερευνών για την απόδοση ευθυνών για τα εγκλήματα επί Φρανκισμού. Οι εγκέφαλοι της Λα Πεδράχα θα μπορούσαν κάλλιστα να χρησιμεύσουν ως αδιάσειστο τεκμήριο.   «Οι δολοφόνοι ήθελαν να εξαφανίσουν από προσώπου γης τα θύματά τους, αλλά δεν μπόρεσαν να σβήσουν τις ιδέες τους. Ούτε καν τους εγκεφάλους τους», αποφαίνεται ο Σερούλια. 



Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Stepan Bandera: Ο "ήρωας" της σύγχρονης Ουκρανίας


Πολλά μπορούμε να γράψουμε για την κατάσταση και την κυβέρνηση της σύγχρονης Ουκρανίας, για τις σχέσεις της με την ΕΕ (των λαών και των δικαιωμάτων) και γενικότερα το μεγάλο κεφάλαιο. Ο οποιοσδήποτε παρακολούθησε τις εξελίξεις εκεί σίγουρα θυμάται τη στραγγαλισμένη από τους νεοναζί έγκυο και το λιντσάρισμα του γραμματέα του ΚΚ. Ο ήρωας όμως που τιμάται κεντρικά από το σύγχρονο καθεστώς με φεστιβάλ και αγάλματα, αποτελεί μια συγκεντρωτική εικόνα του καθεστώτος της σημερινής Ουκρανίας.

Σήμερα, φίλες και φίλοι, στην Ουκρανία τιμάται ο Stepan Bandera. 

Ας δούμε ποιος είναι:

Ο Στεπάν Αντρίγιοβιτς Μπαντέρα γεννήθηκε το 1909 και υπήρξε στέλεχος της εθνικιστικής και μετέπειτα φιλοχιτλερικής Οργάνωσης Ουκρανών Εθνικιστών (ОУН), ήδη από τα 20 του χρόνια. Στα πλαίσια της οργάνωσης πήρε μέρος σε αρκετές τρομοκρατικές ενέργειες κυρίως ενάντια σε σοσιαλιστικές, κομμουνιστικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, Πολωνούς γεωργούς και την σοβιετική πρεσβεία, και το 1934 συνελήφθη και καταδικάστηκε με την ποινή του θανάτου. Τελικά οι αρχές της Ουκρανίας μετέτρεψαν αυτή την ποινή σε ισόβια δεσμά.

Τα έτη 1936−1939 παρέμεινε έγκλειστος στις Πολωνικές φυλακές , ενώ πέτυχε την απελευθέρωσή του τον Σεπτέμβριο του 1939 χάρη στην επίθεση της Γερμανίας ενάντια στην Πολωνία.

Από τον Φεβρουάριο του έτους 1940 και μετά τη διαίρεση του ОУН, ο Μπαντέρα γίνεται αρχηγός της φράξιας ОУН. Η οργάνωσή του και ο ίδιος αν και φαινομενικά Το έτος 1941 έγινε επικεφαλής του συσταθέντος ένα χρόνο νωρίτερα Επαναστατικού Δικτύου. Την ίδια χρονιά ο Μπαντέρα και άλλα μέλη της ОУН προσλαμβάνονται από την Abwehr (στρατιωτική μυστική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας) σε υπηρεσίες κατασκοπείας και αντικατασκοπείας. Παράλληλα το ОУН και ο Μπάντερα λαμβάνουν το ποσό των 2,5 εκατομμυρίων μάρκων από τη Γερμανία για να συνθέσουν και να εκπαιδεύσουν δύο τάγματα ουκρανικών SS με τα ονόματα "Nachtigall" και "Roland" και να διενεργήσουν αποστολές σαμποτάζ και κατασκοπείας μέσα στο έδαφος της ΕΣΣΔ.

Ο Μπάντερα συναντιόνταν συχνά με υψηλόβαθμα στελέχη των SS και για άλλους σκοπούς, που εικάζεται ότι αφορούσαν την εισβολή της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ. 


Μετά την επίθεση της Γερμανίας στην ΕΣΣΔ και την προσάρτηση της Ουκρανίας στο Ράιχ, ο Μπάντερα συνελήφθη μαζί με άλλους αρχηγούς ουκρανικής εθνικιστικής κατεύθυνσης από τις αρχές κατοχής των Γερμανών για απόπειρα ανακήρυξης ανεξάρτητης Ουκρανικής κυβέρνησης και τέθηκε υπό περιορισμό, αλλά αργότερα στάλθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ζάξενχαουζεν, όπου διέμεινε όχι με άλλους κρατουμένους, αλλά στην πτέρυγα υψηλών προσώπων Zellenbau.

Οι ίδιοι οι θα τον απελευθερώσουν το Σεπτέμβριο του 1944, κρίνοντας ότι κάθε βοήθεια ενάντια στους σοβιετικούς ήταν, στη φάση αυτή του πολέμου, χρήσιμη. Ο Μπάντερα θα ιδρύσει στο Βερολίνο μια οργάνωση που με τη βοήθεια των Γερμανών, θα προέβαλλε αντίσταση στον Κόκκινο Στρατό που προχωρούσε τώρα ασταμάτητα.

Το 1947 τίθεται αρχηγός του Δικτύου ОУН, οργάνωσης με έδρα τη Γερμανία και σαφή αντισοβιετικό προσανατολισμό.  

Το 1959 ο Μπαντέρα δολοφονήθηκε από τον πράκτορα της ΚGB, Μπογκντάν Στασίνσκϊι στο Δυτικό Βερολίνο, όπου διέμενε και βρίσκονταν σε συνεργασία με τις αρχές.


Το 1942 με ναζιστική στολή