"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

"Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα"

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Στο ΤΑΙΠΕΔ το ιστορικό κτίριο του ΕΑΤ/ΕΣΑ;





Στο ΤΑΙΠΕΔ «περνά» σύμφωνα με δημοσιεύματα το ιστορικό κτίριο του ΕΑΤ/ΕΣΑ στο πάρκο Ελευθερίας προς «αξιοποίηση» μέσω παραχώρησης σε επιχειρηματίες. Μάλιστα, όπως αναφέρεται στα σχετικά ρεπορτάζ, επιδίωξή τους είναι στο χώρο να φτιάξουν εμπορικά κέντρα και κέντρα αναψυχής. Το συγκεκριμένο γεγονός, εάν ισχύει, γεννά πολλά ερωτήματα για τη στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και τις επιδιώξεις της για το συγκεκριμένο χώρο, αφού ήταν και παραμένει ιστορικός τόπος μαρτυρίων, όπου βασανίστηκαν σκληρά κομμουνιστές, κομμουνίστριες, αγωνιστές.

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Προβολή του ντοκιμαντέρ ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


Προβολή του ντοκιμαντέρ ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ 
στο ΑΓΡΙΝΙΟ, Δευτέρα 22 Μαΐου, ώρα 8μμ.

Την εισαγωγή θα κάνει η Έλλη Λεμονίδου, Επ. Καθηγήτρια Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο "Τμήμα Διαχείρισης Πολιτισμικού Περιβάλλοντος και Νέων Τεχνολογιών στο Πανεπιστήμιο Πατρών". 

Η προβολή της ταινίας γίνεται με αφορμή διήμερο KINHMATOΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ που θα γίνει στο Αγρίνιο για φοιτητές του Πανεπιστημίου Πατρών και μεταπτυχιακούς.



Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Σαν σήμερα- Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη


Σαν σήμερα στις 22/5/1963, κράτος και παρακράτος προχωρούν σε δολοφονική επίθεση κατά του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη.

Ο Λαμπράκης χτυπήθηκε με λοστό στο κεφάλι από τον Μανώλη Εμμανουηλίδη, που επενέβαινε σε τρίκυκλο το οποίο οδηγούσε ο Σπύρος Γκοτζαμάνης. Και οι δύο ήταν άνθρωποι του υποκόσμου, μέλη της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Καρφίτσα, την οποία καθοδηγούσε η χωροφυλακή και η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης. Η επίθεση με το τρίκυκλο έγινε αμέσως μετά από τη συγκέντρωση που είχε οργανώσει στην πόλη η τοπική οργάνωση της ΕΕΔΥΕ, στα γραφεία του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος.

Λίγα μέτρα μακρύτερα, στη διάρκεια αντισυγκέντρωσης, χτυπήθηκε επίσης από τραμπούκους ο βουλευτής Καβάλας της ΕΔΑ και στέλεχος του ΚΚΕ Γιώργης Τσαρουχάς, που στη διάρκεια της Χούντας δολοφονήθηκε στην Ασφάλεια μετά από βασανιστήρια. Ο ίδιος ο Λαμπράκης θα χάσει τη μάχη με τη ζωή στις 27/5 στο νοσοκομείο «ΑΧΕΠΑ» όπου είχε μεταφερθεί σε κωματώδη κατάσταση μετά την επίθεση.

Σαν ελάχιστη προσθήκη στα όσα ως σήμερα έχουν ειπωθεί για τη δολοφονία Λαμπράκη, παραθέτουμε και θυμίζουμε τον ορισμό του παρακράτους που δόθηκε στη δίκη των δολοφόνων του Λαμπράκη από τον αείμνηστο εισαγγελέα Παύλο Δελαπόρτα:

«Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας... από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους...

Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη...

Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;»


Μουσική

Η ετήσια επίσκεψη της ΠΕΚΑΜ στη Μακρόνησο



Πρόσκληση

Η Πανελλήνια Ένωση Κρατουμένων Αγωνιστών Μακρονήσου ( ΠΕΚΑΜ) διοργανώνει επίσκεψη- προσκύνημα  στη Μακρόνησο την Κυριακή 11/6/2017.

Η αναχώρηση θα γίνει στις 7πμ από την πλατεία  Κάνιγγος



Τηλ. Επικοινωνίας 210 3247820 και

6977513165- 6974278797

Το ΔΣ της ΠΕΚΑΜ



Η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ (ΠΕΚΑΜ) ιδρύθηκε το Φθινόπωρο του 1987. Τα ιδρυτικά μέλη της ΠΕΚΑΜ ήταν αγωνιστές και αγωνίστριες (στρατιώτες η πολιτικοί κρατούμενοι), που βασανίστηκαν στα τρομερά στρατόπεδα της Μακρονήσου την περίοδο του εμφυλίου πολέμου.

Σκοποί της ΠΕΚΑΜ

Οι σκοποί της ΠΕΚΑΜ (σύμφωνα με το καταστατικό της) μεταξύ άλλων είναι:

Η κατοχύρωση του ιστορικού - μνημειακού χαρακτήρα του στρατοπέδου της Μακρονήσου, η ανάδειξη και προστασία του με έργα και συμβατές με το χαρακτήρα του δραστηριότητες και η διατήρηση των χώρων εκείνων ώστε να αναδείχνεται ο τρόπος διαβίωσης και βασανισμού των κρατουμένων σ’ αυτό αγωνιστών.

Η διάδοση, η προβολή και εκλαΐκευση με όλα τα μέσα των δοκιμασιών και των θυσιών των αγωνιστών των στρατοπέδων της Μακρονήσου, για να γνωρίσουν οι νεότερες γενιές σε πόσες θυσίες πρέπει να υποβληθεί ο λαός για να κατακτήσει τη λευτεριά, τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία.

Η επαφή, η καλλιέργεια και η ανάπτυξη του πνεύματος της αντίστασης κατά της βίας, υπό κάθε μορφή, για την ειρήνη, την προκοπή του τόπου, τη δημοκρατία και τη λευτεριά σε πανελλήνια πανευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα.

Η λειτουργία, συντήρηση, διαχείριση και διοίκηση του παραχωρηθέντος από το Υπουργείο Πολιτισμού μουσειακού χώρου στο κτίσμα της οδού Αγίων Ασωμάτων 31 το οποίο αφορά την ιστορία των στρατοπέδων της Μακρονήσου. Στο μουσείο αυτό, θα συγκεντρωθούν όσα αντικείμενα υπάρχουν, που έχουν σχέση με τη ζωή των αγωνιστών της Μακρονήσου από ιστορικά βιβλία και φωτογραφίες μέχρι παντός είδους αντικείμενα, που θα κρατούν ζωντανά τα δεινά των πατριωτών και των ηρώων που θυσίασαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας, τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία του λαού.

Διεύθυνση: Αγίων Ασωμάτων 31, 10553, Θησείο - Αθήνα

H μάχη στα Μαύρα Λιθάρια και η διάλυση της "διλοχίας Λειβάδη"


Το έτος 1947, ο Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου βρίσκεται ήδη σε υπερέχουσα θέση σε σχέση με τις κυβερνητικές δυνάμεις του χώρου και τις παρακρατικές συμμορίες. Έτσι στις 10/08/1947, το συγκρότημα Ταϋγέτου, με παρατακτή δύναμη 180 άνδρες σχεδιάζει επιχείρηση στην περιοχή "Μαύρα Λιθάρια". Στην επιχείρηση θα συμμετέχουν και ο λόχος Σαρρήγιαννη, του 3ου Συγκροτήματος του ΔΣΕ, με δύναμη 70 ανδρών, αλλά και μια ομάδα ανταρτών που συνόδευε τη διοίκηση του Αρχηγείου Πελοποννήσου (Βαγγέλης Ρογκάκος και Κώστας Μπασακίδης). Το σύνολο των μαχητών του ΔΣΕ είναι 260. 

Οι αντάρτες θα καταλάβουν αρχικά θέσεις στην κορυφοργραμμή του βόρειου Ταϋγέτου, όντας σε απόκρυψη, στις τοποθεσίες "Σουστιανίτικος Ποτισώνας" και "Γραμμένη Πέτρα". Εκεί ο ΔΣΕ αναμένει το πέρασμα δυνάμεων της Χωροφυλακής δύναμης 200 ανδρών που είχαν στρατοπεδεύσει στον περίγυρο του μοναστηρίου "Μαρδάκι" στην περιοχή Νέδουσα-Αλαγονίας. 

Το τμήμα της Χωροφυλακής ήταν ένα από τα ελάχιστα που τολμούσε εκείνη την εποχή να διενεργεί μικροεπιχειρήσεις και είχε φθάσει στο "Μαρδάκι"  ως εμπροσθοφυλακή του 17ου και του 18ου Τάγματος Χωροφυλακής, επικεφαλής των οποίων ήταν οι αντισυνταγματάρχες Μπεσμπέρας και Γεωργίου. Τα δύο αυτά τάγματα θα επιχειρούσαν να επανεγκαταστήσουν δυνάμεις στα στρατηγικά σημεία του Ταϋγέτου και να τα διατηρήσουν μόνιμα. Θυμίζουμε ότι εκείνη την εποχή ο Ταΰγετος ήταν απάτητος από κυβερνητικές δυνάμεις, ενώ το σχέδιο του στρατηγού Στανωτά, για επανακατάληψη των θέσεων στο βουνό, είχε παταγωδώς αποτύχει μερικούς μήνες πριν. 

Η διοίκηση του ΔΣΕ είχε αποφασίσει να δώσει ισχυρό συγκεντρωτικό χτύπημα σε έναν αδύνατο κρίκο της διάταξης των κυβερνητικών δυνάμεων, αμέσως μόλις αυτές θα εμφανίζονταν στον Ταΰγετο. 

Στις 13/08/1947, ώρα 08:00, η διλοχία του 17ου Τάγματος Χωρουλακής αρχίζει να κινείται προς τον Άγιο Παντελεήμονας, σε υψόμετρο 1.600 μέτρων. Μερικές ώρες μετά, η διλοχία θα φθάσει στα "Μαύρα Λιθάρια", ακριβώς στο "στόμα του λύκου", όπου ο ΔΣΕ τους περιμένει υπομονετικά επί δύο μερόνυχτα. Αμέσως δίνεται το σύνθημα της επίθεσης. Η διλοχία δέχεται ομαδικά πυρά οπλοπολυβόλων απ' όλες τις κατευθύνσεις, ακόμα και από τα νώτα της, όπου από τη νύχτα είχε εγκατασταθεί μια διμοιρία του συγκροτήματος Ταϋγέτου, με επικεφαλής της τον ανθυπολοχαγό Δημήτρη Καστάνη. 

Στα πρώτα 3-4 λεπτά της επίθεσης, οι χωροφύλακες επιχείρησαν να αγκιστρωθούν σε θέσεις, πράγμα αδύνατο λόγω της προνομιακής θέσης των ανταρτών. Αμέσως μετά ακολούθησε πανικός. Πολλοί έτρεχαν πετώντας τα όπλα τους για να σωθούν προς την Καλαμάτα, ενώ ο κλοιός των ανταρτών έσφιγγε. Εν τω μέσω της μάχης, ο διοικητής της διλοχίας Λειβάδης εγκατέλειψε τους άνδρες του, μαζί με τους επιτελείς του, προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερο χάος στις κυβερνητικές δυνάμεις. Μοναδική προσπάθεια αντίδρασης στο ΔΣΕ υπήρξε από έναν λόχο του Τάγματος "Γεωργίου" που κατέλαβε τις θέσεις "Αγία Παρασκευή", σε έναν μικρό αυχένα του βουνού και ξεκίνησε να χτυπά τις θέσεις των ανταρτών με βαριά πολυβόλα, γεγονός που δεν ανησύχησε τους αντάρτες καθώς, η θέσεις τους βρίσκονταν πάνω από 3 χιλιόμετρα μακριά από τη μάχη, ενώ ο ΔΣΕ μάχονταν και σε δασωμένη περιοχή. 

Στη μάχη αυτή σκοτώθηκαν 23 χωροφύλακες και καταλήφθηκαν ως λάφυρα: 6 πολυβόλα, 30 ατομικά όπλα, πολλά πυρομαχικά, το προσωπικό άλογο του Λειβάδη και το πολύτιμο για το ΔΣΕ αρχείο του, με πλήρεις τοπογραφικούς χάρτες της περιοχής και άλλα σημαντικά έγγραφα, καθώς και ένας μεγάλος ασύρματος. 

Μετά τη μάχη στα "Μαύρα Λιθάρια", οι κυβερνητικές δυνάμεις αποσύρθηκαν από τον Ταΰγετο και δεν επιχείρησαν την κατάληψή του για μεγάλο διάστημα. 


Η Νέδουσα Αλαγονίας. Στα υψώματα βόρειά της δόθηκε η παραπάνω μάχη.

Δημοσίευμα της εφημερίδας "Ελευθερία" κινούμενο στον κόσμο του φανταστικού.


Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

Iστορικά - πολιτιστικά στοιχεία της Ικαρίας


Το παρακάτω αρθράκι μας είναι προφανώς λίγο εκτός των γνωστών ζητημάτων που διαπραγματευόμαστε, όμως περιέχει ενδιαφέροντα ιστορικά και πολιτιστικά στοιχεία του πολυαγαπημένου μας νησιού, της Ικαρίας.


Το καφενεδάκι της Αργυρώς Καστανιά




Το παραπάνω κτίσμα, φτιαγμένο με βράχια και γρανίτη για σκεπή, ήταν το πρώτο καφενεδάκι στο χωριό Γιαλισκάρι, δίπλα στον Αρμενιστή. Το καφενεδάκι το άνοιξε η κα Αργυρώ Καστανιά, σύζυγος του Κώστα Κιουλάνη, ο οποίος το έχτισε. Μάλιστα ο Κιουλάνης ήταν γνωστό με το ψευδώνυμο "Παναγή" γιατί έχτιζε τις πέτρες με την τεχνική της "Παναγίτσας", δηλαδή στήνοντάς τις όρθιες, μια τεχνική που απαιτούσε μεγάλη μαστοριά. Το καφενεδάκι πρέπει να άνοιξε περίπου 230 χρόνια πριν, κοντά στο 1787. Στο καφενεδάκι σύχναζαν κι έπιναν τον καφέ τους άνδρες και γυναίκες μαζί, πράγμα που δεν συνέβαινε επ' ουδενί στις περισσότερες αστικές και επαρχιακές περιοχές της χώρας, που η γυναίκα απαγορευόταν από τους κανόνες της ηθικής της εποχής να πηγαίνει στα καφενεία. 

Το καφενεδάκι, έχει ψηλό μαντρότοιχο και φαίνεται να προστατεύει αρκετά τους θαμώνες, για αυτό το χρησιμοποιούσαν και πειρατές σαν χαγιάτι τους όταν έβγαιναν στο νησί.


Εργοστάσιο ... βυρσοδεψίας



Το παραπάνω κτίσμα που μοιάζει με πηγάδι, είναι στην πραγματικότητα ένα ... εργοστάσιο βυρσοδεψίας. Βρίσκεται και αυτό στο χωριό Γιαλισκάρι Ικαρίας και χρησιμοποιούταν για την κατεργασία, το "μαλάκωμα" των δερμάτων. Τα δέρματα τοποθετούνταν πάνω στο "καπάκι" και ο κύλινδρος κινούταν χειροκίνητα κυκλικά ώστε να τα πατά και να μαλακώνουν και να τεντώνονται. 


Φωτογραφίες και επεξηγήσεις από την κα Αριέττα Καστανιά 

Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

Αλληλεγγύη στον Γιώργο Κόκκινο


Για δεύτερη φορά, ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου Γιώργος Κόκκινος βρέθηκε στο στόχαστρο της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα", της εφημερίδας εκείνης που έφερε στο φως της δημοσιότητας γνωστά "διαμάντια" της ειδησεογραφίας όπως το αμοντάριστο πλάνο του Παύλου Φύσσα να ψυχορραγεί στα χέρια της κοπέλας του και τα μυθικά αφιερώματα του "εθελοντικού έργου" των ταγμάτων εφόδου της ναζιστικής συμμορίας που λέγεται Χρυσή Αυγή. 





Μετά το άρθρο- λίβελο του 2009 με τίτλο "Γιώργος Κόκκινος - Η Ρεπούση του Αιγαίου" (καταλαβαίνετε από τον τίτλο για ποιο επίπεδο αυριανιστικής δημοσιογραφίας μιλάμε), το "Πρώτο Θέμα" "ξαναχτυπά" με άρθρο που στοχοποιεί τον Γιώργο Κόκκινο και άλλους ιστορικούς (Κωνσταντίνα Ανδριανοπούλου, Πολυµέρης Βόγλης, Κώστας Κασβίκης, Χριστίνα Κουλούρη, Άγγελος Παληκίδης, Ζέτα Παπανδρέου, Τριαντάφυλλος Πετρίδης, Παναγιώτης Πυρπυρής, Βασιλική Σακκά) με τίτλους όπως «παραχαράκτες», «αγράμματοι», «τουρκολάγνοι», «ιδεολογικά εθελόδουλοι» και άλλους χαρακτηρισμούς βγαλμένους απευθείας από το σκοταδιστικό ντουλάπι της εθνικιστικής ναφθαλίνης.

Πρόκειται για τη "διαπίστωση" ότι τα νέα βιβλία σχολικής ιστορίας, στην επιτροπή αξιολόγησης των οποίων συμμετέχουν οι ανωτέρω ακαδημαϊκοί,  "βαφτίζουν τα Σκόπια Μακεδονία" και άλλα τέτοια ευτράπελα. Η παραπάνω άποψη στοιχειοθετείται από πλευράς "Πρώτου Θέματος" με κόψε-ράψε δηλώσεων και απόψεων και με την προσφιλή στον κιτρινισμό τακτική της αποσπασματικής αφαίρεσης μιας φράσης από το πλαίσιο στο οποίο διατυπώνεται.

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου Γιώργος Κόκκινος ασχολείται με θέματα τραυματικής μνήμης, Ιστορίας της Ιστοριογραφίας και Παιδαγωγικής της Ιστορίας, έχοντας γράψει δεκάδες βιβλία με θέμα τις Πολιτικές της Μνήμης των Ευρωπαϊκών Χωρών, τη διαχείριση του τραύματος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος και την απονομή Ιστορικής Δικαιοσύνης. 

Πρόκειται για έναν πολυγραφότατο καθηγητή, που δεν δίστασε ποτέ να εμπλακεί και να θίξει ακανθώδη ζητήματα της Ιστορίας και Ιστοριογραφίας, εκεί που εύκολα και ανώδυνα θα μπορούσε να μην "ενοχλεί" κανέναν περιοριζόμενος σε ιστορικά ζητήματα ευρείας κατανάλωσης, κάτι δηλαδή σαν τα ιστορικά αφιερώματα του "Πρώτου Θέματος". 

Εκτός των παραπάνω, οι χιλιάδες μαθητές και φοιτητές του, διαφωνούσαν ή συμφωνούσαν μαζί του, σίγουρα θυμόνται το επίπεδο των μαθημάτων του, το προσωπικό του ενδιαφέρον και τη μεθοδικότητά του. Πράγματα που πήραν μαζί τους ως εφόδια στις τάξεις στις οποίες μετέπειτα δίδαξαν και συνέχισαν με τον τρόπο αυτό τον κύκλο της επιστημονικής αναμέτρησης με την Ιστορία. 

Αλήθεια τι είδους προδοσία προς το έθνος διέπραξε ο Γιώργος Κόκκινος; 

Απολύτως καμία.

Το θέμα εδώ είναι πολύ απλούστερο: Το "Πρώτο Θέμα" επιλέγει να πετάξει λάσπη, εκφράζοντας απόψεις της εθνικιστικής δεξιάς και ασκώντας μια χαμηλοτάτου επιπέδου "αντιπολίτευση" στο ζήτημα των νέων ιστορικών σχολικών βιβλίων. 

Πέραν όμως αυτού, συμφωνούμε ή διαφωνούμε με τις απόψεις οποιουδήποτε ακαδημαϊκού, καθηγητή ή επιστήμονα, το διακύβευμα είναι σοβαρότερο: Έχει το δικαίωμα έκφρασης γνώμης, ή πρέπει να υφίσταται προσωπικούς προπηλακισμούς και κάθε είδους βοθρολογία; 

Κι αν η επιστήμη δεν αποτελεί πεδίο γόνιμου διαλόγου, διεπαφής και ελεύθερης έκφρασης, τότε τι άραγε είναι η επιστήμη;

Η αλήθεια είναι ότι ο Γιώργος Κόκκινος δεν χρειάζεται προσωπική υπεράσπιση από κανέναν. Το έργο του, μέσα κι έξω από τα αμφιθέατρα "συνηγορεί" για το ποιόν του. Αυτό όμως που χρήζει υπεράσπισης είναι η ελευθερία της έκφρασης και της συμφωνίας ή διαφωνίας, βασική αρχή κάθε επιστήμης και επιστήμονα. 


Διαμάντης Θεόφιλος






Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017

O "αράπης" των Φυλακών Τρικάλων


Οι παλιές Φυλακές Τρικάλων χρησιμοποιήθηκαν από το 1946- 1955 για τον εγκλεισμό πολιτικών κρατουμένων προερχόμενων από τον χώρο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ, το ΚΚΕ και γενικότερα την Αριστερά. Οι πολιτικοί κρατούμενοι των Φυλακών Τρικάλων τοποθετούνταν στον 4ο θάλαμο της φυλακής, στοιβαγμένοι κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο, χωρίς τουαλέτες και πόσιμο νερό. Η ομάδα συμβίωσης των κρατουμένων Τρικάλων ήταν ιδιαίτερα ολιγομελής (οι πολιτικοί κρατούμενοι αποτελούσαν το 20% - 25% των κρατουμένων της φυλακής), για αυτό η οργάνωσή της ήταν δύσκολη και οι μέθοδοι αντίστασης όπως οι απεργίες πείνας και η αποχή συσσιτίου αναποτελεσματικές. Παράλληλα, ο 4ος θάλαμος των φυλακών βρίσκονταν σε σημείο που παρακολουθούταν εύκολα και διαρκώς από τους φύλακες. 

Πριν από κάποια χρόνια εργασίες στο παλιό κτίριο των Φυλακών Τρικάλων αποκάλυψαν ένα οθωμανικό λουτρό στο υπόγειό του, με μια μόνο μικρή είσοδο από το ισόγειο του κτιρίου. Πρόκειται για ένα χαμάμ του 16ου αιώνα, που πιθανότατα ήταν γνωστό ως το λουτρό του Οσμάν Σαχ. 

Ενδιαφέρον προκαλεί το ενδεχόμενο, ο χώρος του λουτρού να ήταν γνωστός πολύ νωρίτερα στους πολιτικούς κρατούμενους και το προσωπικό της φυλακής. 

Οι πολιτικοί κρατούμενοι αναφέρουν σε βιογραφίες και μαρτυρίες τους την ύπαρξη ενός απομονωτηρίου στις Φυλακές Τρικάλων με το προσωνύμιο  "Αράπης", που παραπέμπει ευθέως στην Οθωμανική καταγωγή του λουτρού. Ο "Αράπης" αναφέρεται από τον Νίκο Γουριώτη ως ένα "σπήλαιο ανήλιαγο και υγρό, χωρίς κανέναν παράθυρο για εξαερισμό. Ένα μπουντρούμι που δοκίμασαν στην πλάτη τους πολλοί πολιτικοί κρατούμενοι."

Προφανώς, η ύπαρξη απομονωτηρίου στη Φυλακή Τρικάλων σήμαινε ότι ο χώρος απομόνωσης έπρεπε να βρίσκεται κάπου μέσα στις φυλακές. Η περιγραφή του "Αράπη" ταιριάζει απόλυτα με ένα θαμμένο λουτρό, που λόγω της Οθωμανικής αρχιτεκτονικής, με τους τοξωτούς τοίχους θα θύμιζε σπήλαιο, σε όσους κλείνονταν εκεί. Επίσης, δεν υπάρχει άλλο γνωστό σπήλαιο τόσο κοντά στις παλιές Φυλακές Τρικάλων, που να μπορεί να παραπέμπει στον "Αράπη" των πολιτικών κρατουμένων. 



Τα Οθωμανικά λουτρά

Τα Οθωμανικά λουτρά

Τρίτη, 9 Μαΐου 2017

Η συντριβή του Douglas DC-3 και ο ΔΣΕ


Κατά τις βραδυνές ώρες της 22ας προς 23ης Δεκεμβρίου του 1948, ένα τσεχοσλοβάκικο αεροπλάνο τύπου Douglas DC-3 των αερογραμμών Ceskoslovenske Aerolinie αντιμετωπίζει προβλήματα κατά την πτήση και επιχειρεί αναγκαστική προσγείωση στο αεροδρόμιο της Καλαμάτας. 

Το αεροπλάνο δεν θα καταφέρει να προσγειωθεί και θα προσκρούσει στον ορεινό όγκο του υψώματος Μπουρδίκα του δυτικού Ταϋγέτου, σε μικρή απόσταση βορειοδυτικά της Καλαμάτας. Στο αεροσκάφος επιβαίνουν συνολικά 23 άνθρωποι, κανείς από τους οποίους δεν γλίτωσε της συντριβής. 

Στην περιοχή κινείται κλιμάκιο της Επιμελητείας του ΔΣΕ που ασχολούνταν με την απόκρυψη τροφίμων και εφοδίων, αφού αναμένονταν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του κυβερνητικού στρατού. Οι αντάρτες έσπευσαν αμέσως στο σημείο της συντριβής για να βοηθήσουν τραυματίες και να διασώσουν επιζώντες, διαπιστώνοντας σύντομα πως κανείς δεν είχε επιβιώσει. Αναφέρει ο αντάρτης Μήτσος Πράττης:

"Βρεθήκαμε μπροστά σε ένα απερίγραπτο και συγκλονιστικό θέαμα. Πτώματα ανδρών και γυναικών κρέμονταν από τα κλαδιά των δέντρων ακρωτηριασμένα, ενώ σε ένα μεγάλο σχετικά χώρο βρίσκονταν σκορπισμένες και στραπατσαρισμένες οι βαλίτσες και οι τσάντες των επιβατών του αεροπλάνου, που είχε αναφλεγεί και έκαιγε στο σκοτάδι. Εδώ κι εκεί ήταν σκόρπια χαρτονομίσματα - δολάρια Αμερικής, χρυσές λίρες, κοσμήματα και ρούχα."

Ήταν περίπου μεσάνυχτα όταν συνέβη το περιστατικό, ο καιρός ήταν βροχερός και το σκοτάδι ήταν βαθύ. Οι αντάρτες έψαξαν ώρα να βρουν κάποιο επιζώντα, χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι με τη χρήση ενός μικρού φακού αποφάσισαν να περισυλλέξουν ότι χρήματα μπορούσαν, πολύτιμο υλικό για το Δημοκρατικό Στρατό, που δρούσε σε συνθήκες μεγάλων δυσκολιών και στερήσεων. Μάζεψαν περί τις 1.500 λίρες και μερικές χιλιάδες δολάρια και βιαστικά εγκατέλειψαν το χώρο, στον οποίο πλησίαζαν βιαστικά τμήματα του κυβερνητικού στρατού. 

Οι αντάρτες κατευθύνθηκαν στην περιοχή Σουστιανικός Ποτισώνας- Καμινάρι του βορείου Ταϋγέτου, που τότε ήταν έδρα του Αρχηγείου Ταϋγέτου. Οι Κώστας Ξυδέας και Γιώργος Παπαδόπουλος σύστησαν τριμελή επιτροπή για την καταγραφή του υλικού και αργότερα το έστειλαν στο Αρχηγείο Πελοποννήσου. 

Αργότερα, την περίοδο που η διοίκηση της 3ης Μεραρχίας προσπαθούσε να διολισθήσει στο Νότο της Πελοποννήσου, οι Γκιουζέλης και Ρογκάκος μοίρασαν τις λίρες και τα χρήματα στους αξιωματικούς των τμημάτων, δίνοντας για φύλαξη 25 λίρες στον κάθε αξιωματικό και ένα ποσό δολαρίων. 

Στις 23/12/1948 το ξημέρωμα τμήμα του κυβερνητικού στρατού έφθασε στο σημείο και περισυνέλεξαν θησαυρό χρυσών λιρών και χρημάτων, οι οποίες δεν δηλώθηκαν στο επιτελείο τους, αλλά μάλλον μοιράστηκαν μεταξύ των ανδρών και των αξιωματικών του λόχου.


Αεροσκάφος τύπου Douglas DC-3.


Εφημερίδα Εμπρός

Εφημερίδα Ελευθερία

Εφημερίδα Ελευθερία

9 Mαΐου 1945


Η ημέρα της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης των λαών


Ώρα 0:43 π.μ. Στην αίθουσα της στρατιωτικής σχολής μηχανικού, στο προάστιο Κάρλσχορστ του Βερολίνου, οι πληρεξούσιοι της ανώτατης γερμανικής στρατιωτικής διοίκησης στρατάρχης Κάιτελ, ναύαρχος Φρίντεμπουργκ και στρατηγός της αεροπορίας Στουμπφ υπογράφουν την Πράξη για τη χωρίς όρους συνθηκολόγηση της Γερμανίας ενώπιον των αντιπροσώπων των Ενόπλων Δυνάμεων των Συμμάχων: Από μέρους της ΕΣΣΔ ο στρατάρχης Γ. Κ. Ζούκοφ, της Αγγλίας ο στρατάρχης της Αεροπορίας Α. Τέντερ, των ΗΠΑ ο στρατηγός Κ. Σπάατς και της Γαλλίας ο στρατηγός Ντε Λατρ ντε Τασινί.

Η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο κυματίζει καρφωμένη στην καρδιά του ναζιστικού κτήνους στο Ράιχσταγκ.

Η 9 του Μάη καταγράφεται στην Ιστορία ως η μέρα της «Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών».
Ο ελληνικός λαός μαζί με όλη την ανθρωπότητα γιόρτασε τη μέρα της Νίκης κατά του φασισμού. 

Στη Θεσσαλονίκη, τη μέρα του παλλαϊκού γιορτασμού, «παρακρατικοί» δολοφονούν 4 πολίτες.


Ο Βίλχελμ Καϊτελ υπογράφει την άνευ όρων συνθηκολόγηση της Γερμανίας


Η κόκκινη σημαία των λαών στο Ράιχσταγκ.

Μουσική







Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Μια άγνωστη φωτογραφία


Στον διαδικτυακό τόπο "Υπάτη- Σχόλια- Ιστορία- Αναφορές" έκανε την εμφάνισή της η παρακάτω φωτογραφία, αναρτημένη προφανώς από κάποιο τοπικό ή οικογενειακό αρχείο:




Η φωτογραφία έχει ληφθεί το 1948, σύμφωνα με το διαχειριστή του ιστοτόπου και απεικονίζει άνδρα σε φορείο τοποθετημένο μπροστά από ψηφιδωτό με τα αρχικά ΕΒΧ, ενώ τέσσερις άνδρες τον κοιτούν όρθιοι. Ο διαχειριστής του μπλογκ δεν γνωρίζει άλλες σχετικές πληροφορίες. Θα επιχειρήσουμε μια απόπειρα ερμηνείας της φωτογραφίας.

Τα αρχικά ΕΒΧ αντιστοιχούν στο "Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή" και πιθανότατα η φωτογραφία έχει ληφθεί κάπου κοντά στο κτίριο που στέγαζε τον σταθμό της στην Υπάτη. Οι τέσσερις άνδρες δεν φέρουν ενιαία στολή που να παραπέμπει σε κάποιο στρατιωτικό σώμα. Δύο εξ αυτών φορούν δίκοχο, ενώ ο πρώτος από τα δεξιά πηλίκιο, πιθανότατα της Χωροφυλακής. Αν και δεν φαίνεται οπλισμός στη φωτογραφία και οι τέσσερις άνδρες φορούν τελαμώνα που πιθανόν αποτελεί μέρος πολεμικής εξάρτισης. Από τον ρουχισμό τους αποκλείουμε την περίπτωση να είναι αντάρτες του ΔΣΕ. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πρόκειται για ΜΑΥ-ΜΑΔ, παρακρατικούς ή Εθνοφύλακες. 

Το σώμα στο φορείο φαίνεται να έχει τα μάτια του κλειστά και μάλλον είναι νεκρός ή τραυματίας. Φαίνεται πως φορά στρατιωτικό χιτώνιο, παντελόνι και άρβυλα, ενώ το χιτώνιο στο στήθος του είναι ανοιχτό. 

Υπόθεση πρώτη: Πιθανολογούμε πως πρόκειται για φωτογραφία έκθεσης νεκρού διωκόμενου αντάρτη, από ΜΑΥ-ΜΑΔ, Εθνοφύλακες ή μέλη κάποιας παρακρατικής συμμορίας της περιοχής. Η πόζα της φωτογραφίας δεν δικαιολογεί την περίπτωση να πρόκειται για κάποιο τραυματία σύντροφο των εικονιζομένων, αφού το λογικό θα ήταν να του παρέχουν πρώτες βοήθειες. Η επιλογή του να εικονίζεται στη φωτογραφία και το ακρώνυμο ΕΒΧ, οδηγεί τη σκέψη στο ότι  ο νεκρός εκτίθεται δίπλα του για να υπονοηθεί η πολιτική ταυτότητα των διωκτών του. 

Υπόθεση δεύτερη: Ενδέχεται η φωτογραφία να απεικονίζει νεκρό μέλος της ομάδας των τεσσάρων ανδρών που λήφθηκε ως τελευταία αναμνηστική φωτογραφία, κάτι που συνηθίζονταν εκείνη την εποχή, σε ορισμένες περιοχές της χώρας. Σε αυτή την περίπτωση, ο νεκρός τοποθετήθηκε δίπλα στο ακρώνυμο της Χωροφυλακής είτε επειδή ανήκε σε αυτή, είτε ως ένδειξη της θυσίας του. 

Εάν γνωρίζετε κάτι για τη φωτογραφία παρακαλώ επικοινωνήστε αφήνοντας σχόλιο.



Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Στα βήματα της ιστορίας και της σύγχρονης πραγματικότητας


Ο Κόκκινος Φάκελος επισκεύθηκε το Λαύριο, την πόλη της εργατιάς, των μεταλλωρύχων, των απεργιών, των δεκάδων νεκρών εργατών, σκοτωμένων είτε από τις άθλιες συνθήκες στις στοές, τις αναθυμιάσεις και την κατάρρευση των σηράγγων, είτε από τις σφαίρες των αστυνομικών και των λακέδων των εταιρειών στις μεγάλες απεργίες του προηγούμενου αιώνα. Σήμερα, ένα σεμνό μνημείο θυμίζει την ύπαρξη δεκάδων τάφων στο νεκροταφείο στις στοές, το αίμα, τη στέρηση, τον αγώνα και τον πόνο της εργατικής τάξης. 

Πιο δίπλα, η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν κακόγουστο αστείο, 100 περίπου χρόνια μετά. Δεκάδες οικογένειες προσφύγων Κούρδων της Συρίας στεγάζονται σε άθλιες πολυκατοικίες, μέσα στη φτώχεια, την στέρηση και τις ασθένειες. Στο προαύλιο κυματίζει η σημαία του PKK και του Αμπντουλάχ Οτζαλάν.